Een traantje wegpinken

16 mei Carion de los Condes- Ledigos

Reeds om 5 uur met wandelen begonnen. Het is hier dan nog behoorlijk fris. Over deze tocht valt helemaal niets te zeggen. Eindeloos rechte pisten met los liggende keien. Gegeten in de plaatselijke refugio en we mochten van pastoor de tenten achter de muur van het kerkhof opslaan ( voor 5 uur s,morgens nooit geen begrafenis beloofde hij ons) Eindelijk mooi weer. ik denk 26 gr. celcius.

17 mei

Ledigos- El Burgo Raneros

Het was nog donker toen we vertrokken. In Sahagun, een mooi dorp, wilden we de kerk bezoeken, maar die was hermetisch dicht. Nog steeds dezelfde eentonige piste nu en dan onderbroken door bijna heel verlaten dorpjes, waar de huisjes zijn opgetrokken uit leem. Het is te zien dat de mensen het hier moeilijk hebben. Vandaag de eerste muggenbeet opgelopen van de hele tocht.

18 mei

El Burgo Raneros- Mansilla de las Mulas

Weer vroeg op weg. De streek wordt zo mogelijk nog desolater, met hier en daar wat grotwoningen die nog bewoond zijn. We bewegen ons precies in een braadpan, 30 gr. celcius, zodat we s,middags blij zijn als we wat afkoeling vinden onder bomen langs een rivier. Tegen beter weten in vertrekken we in de namiddag richting Leon, maar na deze marathon etappe bleek ook nog eens dat de camping voor goed gesloten te zijn. Tent maar in het bos gezet, maar van ons zelf verzorgen was geen sprakke van.

19 mei

Leon- San Martin del Camino

Eerst brengen we een bezoek aan de mooie kathedraal, met zijn indrukwekkende interieur. Ook de buitenzijde is mooi. We verlaten de stad over een brug uit de 16e eeuw en begeven ons richting Paramo. Volgens onze informatie zuo dit veel mooier zijn, met veel bloemen en wilde orchideeen, Maar wat we nu weten zijn ze die waarschijnlijk vergeten te planten want het is zo mogelijk nog dorder als we gewend zijn. Dus zo snel mogelijk naar onze volgende rustplaats waar ook al niets te zien was. Wel was er een aardig terras , waar we een 72 jarige belg troffen samen met zijn schoonzoon die de camino hadden gelopen en nu door hun vrouwen waren opgehaald met de camper en op de terugweg waren. Onder de twee, alweer amstel biertjes, kreeg Willy het bericht dat zijn schoonvader een hersenbloeding had gekregen en dat het er niet goed uitzag. Wat het ergste van de avond was, waren twee Zwitsers, hij 75 jaar en zij er niet zo ver vanaf die een jaar alles hadden gespaard om de camino te kunnen lopen enwaarvan zij nu een probleem met haar knie had gekregen. De dokter die er bij gehaald werd verbood haar om verder te gaan en de uitbarsting van tranen die er op volgde werd mij teveel zodat ik ook een traantje moest wegpinken.

20 mei

San Martin del Camino- Astorga

Het zat echt niet goed met Willy zijn vader wnat hij moest naar huis. De Belgen van gisteren hebben hem meegenomen naar Leon, en vandaar zou hij kijken hoe hij terug zou kunnen gaan. Jammer, maar nu moet ik alleen verder. Dat betekend wel dat ik nu minder dan 25 km. per dag kan lopen.
In Hospital de Orbijo over de oude pelgrimsbrug gelopen, wel 240 meter lang en 20 bogen komen we zo een ander gebied binnen. Het wordt heuvelachtig en meer groen. Het is te merken dat het morgen naar het hoogste punt van de camino gaat. In Astorga was de kathedraal gesloten maar de buitenzijde met het aangrenzende bisschoppelijke paleis was ook de moeite waards. Vooral het portaal was de moeite waard. Het paleis Gaudi was precies in de stijl zoals ik Gaudi ook ken van mijn bezoeken aan Barcelona.